- U ko‘p gapirmasdi - lekin ko‘proq bilar edi. Men esa gapirardim, tushuntirardim, bahslashardim. U esa tinglardi. U faqat o‘ylardi: kim foydali, kim xavfli, kim shunchaki gapdon.
- U harakat qilardi. Men esa kutardim. Menda rejalar ko‘p edi, lekin boshlash qiyin edi.
U boshlardi - kuzatardi - tuzatardi. Men esa “hali tayyor emas” derdim.
Natija esa harakat qilganda bo‘lardi.
- U topshirardi. Men esa o‘zim qilardim. Ishni boshqalarga berardi, o‘zi qarorlar bilan shug‘ullanar edi. Men esa “ishonib bo‘lmaydi” deb, hammasini o‘zimga olardim. U tinch yurardi. Men charchardim derdim - va bu bilan faxrlanardim.
- U munosabat qurardi.
U bilan ishlash oson bo‘lgan odamlarni tanlardi.
Men esa “kim kuchliroq?” deb yurardim. U uzoqni o‘ylardi. Men esa ayni damda yutishga harakat qilardim. Natijada u o‘sdi.
Ammo saboqlar haqiqat edi.