Gapirishni o‘rganish uchun 2 yil ketadi,
jim turishni o‘rganish uchun esa 60 yil.
Bola hayotining ilk yillarida gapirishni o‘rganadi. So‘zlarni birlashtiradi, fikrini ayta boshlaydi. Bu tabiiy jarayon.
Ammo hayot o‘tgan sari boshqa bir ko‘nikma kerak bo‘lib qoladi: qachon gapirmaslikni bilish.
Har bir fikrni aytish shart emas. Har bir bahsga javob berish ham shart emas. Ba’zan sukut — eng to‘g‘ri javob bo‘ladi.
Jim turish qo‘rqoqlik emas. Jim turish — vaziyatni tushunish, his-tuyg‘ularni boshqarish va so‘zning qadrini bilishdir.
Donolik ko‘pincha ko‘p gapirishda emas, kerakli paytda sukut saqlay olishda namoyon bo‘ladi.
Shuning uchun hayot bizga asta-sekin bitta narsani o‘rgatadi:
so‘zlar ko‘p bo‘lishi mumkin, lekin ularning haqiqiy qiymati — o‘ylab aytilganida.